Na przełomie lat 60. i 70. nastąpił wzrost zainteresowania jej twórczością, związany ze staraniami artystek, badaczek i feministek o zauważenie roli kobiet w sztuce XX wieku. W 1971 roku miała miejsce jej wystawa retrospektywna w berlińskiej Akademie der Künste. Kolejną wystawę retrospektywną Höch zorganizowała w Neue Nationalgalerie w Berlinie w 1976 roku, która następnie gościła kolejno w Musée d'Art Moderne w Paryżu i Muzeum Sztuki w Łodzi, a w następnym roku także w Londynie i Nowym Jorku (1977).

Zmarła 31 maja 1978 roku w Berlinie. Została pochowana na cmentarzu w Heiligensee. Władze miasta Berlina wystawiły jej honorowy grób (niem. Ehrengrab).

Życie prywatne mały|Dom i ogród Hanny Höch w Heiligensee W 1915 roku Höch poznała Raoula Hausmanna. Przez kolejnych 7 lat Höch, Hausmann i jego żona Elfride tworzyli ménage à trois. Höch i Hausmann angażowali się we wspólne projekty artystyczne. Ekscentryczna osobowość Austriaka wywarła duży wpływ na rozwój twórczy artystki. To on wprowadził ją do berlińskich kręgów artystycznych. Pod jego wpływem Höch została dandystką. Związek rozpadł się, ponieważ Höch nalegała na ślub, podczas gdy Hausmann nie chciał zdecydować się na rozwód z pierwszą żoną. Po rozstaniu Hausmann deprecjonował wartość Höch jako artystki.