Szczyt rozwoju miasta przypadł na okres późnoklasyczny (650-950 r. n.e.), kiedy to osiągnęło status ważnego ośrodka ekonomicznego i politycznego. Wzniesiono wówczas większość głównych budynków, a miasto osiągnęło swój maksymalny rozmiar, stając się jednym z trzech najważniejszych miast w rejonie jeziora Petén Itzá. W VIII wieku utrzymywało liczne stosunki z miastami położonymi w regionie Petexbatún oraz nad rzekami Pasión i Usumacinta, w tym z Seibal, Altar de Sacrificios, Dos Pilas, Aguateca, Tamarindito, Arroyo de Piedra i Cueva de Sangre.

Między rokiem 830 a 1000 nastąpił znaczny spadek ludności miasta, wskutek czego ograniczono wznoszenie nowych budowli. Nadal jednak wytwarzano ceramikę, podobnie jak w pobliskim La Trinidad de Nosotros.

We wczesnym okresie postklasycznym, między 1000 a 1250 rokiem n.e. stanowisko pozostawało zasiedlone w umiarkowanym stopniu. W samym mieście jak i pobliskich osadach zidentyfikowano ceramikę oraz budowle z tego okresu, choć wznoszone na małą skalę. Niewiele jest natomiast dowodów wskazujących na zasiedlenie miasta po 1250 roku, które prawdopodobnie pozostawało opuszczone.

W 1895 roku na stanowisko dotarł badacz i fotograf Teoberto Maler, który opisał jedną ze stel w pracy Explorations in the Department of Peten, Guatemala.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Miasta Majów w Gwatemali