Na początku XX wieku nieruchomości funkcjonowały jako niezależne jednostki. Narożna część była w rękach rodziny Baderów, podczas gdy środkowy segment należał do Mojżesza Wanderera, który miał w planach rozbudowę w głąb działki, zgodnie z koncepcją Ludwika Gutmana z 1910 roku.
W 1850 roku część budowli uległa zniszczeniu w wyniku pożaru. W 1911 roku Emanuel Łukasik zaprojektował nadbudowę trzeciego piętra, a Eugenia i Leopold Baderowie, właściciele narożnej kamienicy, powiększyli swoją posiadłość o dwa sąsiednie budynki od strony placu Dominikańskiego. W tym samym czasie opracowano projekt podwyższenia wszystkich trzech kamienic do czterech poziomów. oraz modernizacji wnętrz, planując również zastąpienie budynku o dawnym numerze 484 nową konstrukcją. Ostatecznie zrealizowano koncepcję duetu J. Wilczyński i A. Kramarski. Rok później H. Pigermut stworzył projekt instalacji dźwigu osobowego.
19 czerwca 1967 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków.
Architektura Nieruchomość ta jest częścią zwartej północnej linii zabudowy placu oraz zachodniej strony ulicy Stolarskiej. Budynek cechuje się narożnym usytuowaniem i ma dwie fasady – dłuższa z nich wychodzi na plac Dominikański, a krótsza na ulicę Stolarską.