Wybuch I wojny światowej skłonił go do wstąpienia do Legionów Polskich. Został żołnierzem I Brygady, w której szeregach przeszedł szlak bojowy. Po zwolnieniu z wojska zamieszkał w Warszawie. Od 1917 był członkiem Koła Architektów Stowarzyszenia Techników oraz nauczycielem w Warszawskiej Szkole Technicznej i na kursach przy Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. W 1917 wziął także udział w Konkursie na Marki Pocztowe Królestwa Polskiego. Zorganizowało go Warszawskie Towarzystwo Artystyczne, które uzyskało prawo do zakupienia wybranych prac i wykorzystania ich do wydania znaczków pocztowych zaraz po odzyskaniu niepodległości przez Polskę. Mimo że zgłosił na konkurs kilka swoich projektów, żaden nie został wybrany do późniejszej emisji. Od 1918 do 1920 pracował w Ministerstwie Robót Publicznych. W 1920 kolejny raz ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.
W 1921 zamieszkał w Wilnie, gdzie objął katedrę architektury na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Stefana Batorego. Rok później otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. W tym samym 1922 wszedł w skład komitetu założycielskiego pisma branżowego „Architektura i Budownictwo”.