Tadeusz Kroński wskazał, że "abstrakcyjność i eliptyczność tekstu Prolegomenów zadecydowała o błędnym odczytaniu konserwatywnych myśli autora i o ich entuzjastycznym przyjęciu w kręgach lewicy heglowskiej w Niemczech oraz wśród polskich i rosyjskich pisarzy postępowych".
Według Andrzeja Walickiego duże znaczenie pracy polegało na "udanym sformułowaniu szeregu idei, które [...] krążyły wówczas w powietrzu", przy czym nie dotyczy to tylko filozofii czynu, ale też rewindykacji praw "jednostkowości", "rehabilitacji materii", "przezwyciężenia dualizmu", uprawnienia "myślenia postulatywnego" właściwego dla francuskich socjalistów, a także nakierowania na przyszłość.
Dzieło zostało przetłumaczone na język polski przez syna autora (Augusta Adolfa) i wydane w Poznaniu w latach 1908 i 1912. Ponownie opracowano je w ramach planu naukowego Zespołu Historii Polskiej Filozofii Nowożytnej IFiS PAN i opublikowano w 1972 w serii Biblioteka Klasyków Filozofii pod pełnym tytułem Prolegomena do historiozofii, Bóg i palingeneza oraz mniejsze pisma filozoficzne z lat 1838–1842.