Southern Suppliers FC jest jednym z wczesnych przykładów performansu delegowanego. Bishop klasyfikuje go jako performans delegowany I typu, w którym artysta powierza odpłatnie nieprofesjonalistom zadanie odegrania pewnego aspektu ich tożsamości. Ten typ performansu można określić jako rzeźbę społeczną albo żywą instalację. W tym wypadku rzeczywiści imigranci z Afryki Północnej prezentują się jako tacy w ramach nieoczywistego kontekstu jakim są rozgrywki włoskiej ligi okręgowej. Projekt był określany przez krytyków jako niemoralny, gdyż Cattelan wykorzystał do realizacji swojej wizji artystycznej nisko opłacanych robotników. Bishop zwraca jednak uwagę, że identyczny mechanizm wyzysku w innych obszarach gospodarki jest tolerowany przez społeczeństwo. Ludzie oczekują wyższej postawy moralnej od artystów niż od przedsiębiorców. Catellan wykorzystuje te same metody jakimi posługują się kapitaliści, by zszokować społeczeństwo i w efekcie podważyć zasadę systemu. Bishop przeciwstawia ideę Catellana czy działającego według podobnego schematu Santiago Sierry sztuce gali tudzież sztuce targów sztuki, tj. takiej, która rzeczywiście dokonuje wyzysku najemników w celu uatrakcyjnienia i wypromowania wydarzenia w mediach.