Powierzchnia biała lub szarawy, prawie gładka albo z resztkami białej osłon. Blaszki Przyrośnięte lub zbiegające z bardzo krótkim ząbkiem, z międzyblaszkami, bardzo szerokie lub nieco brzuchate; przy trzonie zaokrąglone, u podstawy połączone poprzecznymi żyłkami, białe, szarawe lub szare, niekiedy z czerwonawym odcieniem. Miąższ Dość gruby, jędrny, włóknisty, biały lub lekko szarawy, o niewyraźnym zapachu i łagodnym smaku. Wysyp zarodników Biały. Cechy mikroskopowe Zarodniki eliptyczne, 6–7,5 × 5–6 µm. Gatunki podobne Gąska szarobrązowa należy do licznej w gatunki grupy gąsek, której przedstawicielem est gąska ziemistoblaszkowa (Tricholoma terreum). Podobna jest do niej wyglądem i brakiem zapachu mąki, różni się większymi blaszkami oraz nieco bardziej wyrazistym wzorem na powierzchni kapelusza.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie gąski szarobrązowej głównie w Europie. Poza nią podano tylko jedno miejsce jej występowania na zachodnim wybrzeżu Ameryki Północnej. Jest gatunkiem bardzo rzadkim. W Polsce do 2003 r. znane było tylko jedno stanowisko, ale w późniejszych latach podano kilka następnych.
Naziemny grzyb mykoryzowy. Występuje późnym latem i jesienią we wszystkich typach lasów oraz na łąkach, w symbiozie zarówno z drzewami iglastymi, jak i liściastymi, na terenach porośniętych mchem i trawą.
Przypisy
Kategoria:Gąskowate Kategoria:Mykobiota Polski