Antoni Hilczer (ur. 26 września 1890 w Tarnowskim Młynie lub Międzylesiu, zm. 29 marca 1938 w Radogoszczu) – polski działacz niepodległościowy oraz urzędnik.

Życiorys W latach 1907–1909 był zaangażowany w tajne nauczanie języka polskiego i historii Polski. W 1909 został aresztowany za działalność w Narodowym Związku Robotniczym i kolportaż nielegalnych broszur oraz działalność w bojowym oddziale NZR i pełnienie funkcji naczelnika piątki bojowej. Początkowo osadzony w areszcie przy ul. Milsza 29 oraz w areszcie przy ul. Targowej w Łodzi, a następnie w Piotrkowie Trybunalskim. Wyrokiem sądu został skazany na 9 lat katorgi. Wyrok zredukowano do 6 lat, ze względu na młody wiek Hilczera.

Powróciwszy z wygnania w 1917, został żołnierzem ochotniczym podczas wojny polsko-bolszewickiej i walczył w Brygadzie Syberyjskiej. W latach 1919–1938 pracował w wydziale podatkowym Zarządu Miejskiego w Łodzi, pod koniec życia pełniąc stanowisko referenta. W latach 20. XX w. był redaktorem odpowiedzialnym łódzkiego tygodnika „Praca” – organu prasowego Narodowej Partii Robotniczej.

Był sekretarzem NPR, członkiem NPR-Lewica, zasiadał w Zarządzie Kasy Chorych miasta Łodzi oraz należał do Stowarzyszenia Kilińczyków i Enzeterowców.