Treść Publikując swoją książkę autor zapoczątkował nową dziedzinę badań z pogranicza socjologii i psychologii społecznej – psychologię zbiorowości. Tytuł pracy nie do końca oddaje jej treść. Le Bon za tłum uznawał nie tylko zbiegowisko uliczne, ale też inne zbiorowości, np. parlament, ławę przysięgłych, wyborców, warstwy społeczne czy narody. Autor dzieli tłumy na heterogeniczne - zarówno bezimienne, (anonimowe), takie jak zbiegowiska czy gapiowie, jak i nazwane (np. parlament, trybunał) oraz na homogeniczne, np. sekty, kasty, warstwy. Tłum jest zatem dla Le Bona raczej wszelką zbiorowością, a klasyfikację taką tłumaczył Stanisław Mackiewicz tym, iż zbiorowości homogeniczne w czasach współczesnych powstaniu dzieła były pod względem zachowania w części podobne do tłumów heterogenicznych. Jerzy Szacki określał poglądy autora jako wątpliwą koncepcję psychosocjologiczną, w myśl której wiedza o tłumach przekłada się na ogół wyjaśnień w kwestii wszelkich zjawisk społecznych.