Trasa „Eugenie” wiodła z Karlskrony przez Maderę, Brazylię, Argentynę i Chile – do Valparaíso dotarto w lutym 1852 roku, dalej przez Chincha Islands u wybrzeży Peru, Galapagos, Panama, Hawaje, Tahiti, Mikronezję, Hongkong, Filipiny i Afrykę Południową. W trakcie pobytu na Galapagos Andersson jako pierwszy badacz zebrał okazy flory na wyspie Santa Cruz.

Po powrocie pracował na uniwersytecie w Lund, a w 1856 roku został kuratorem działu botanicznego Naturhistoriska riksmuseet. W 1857 roku poślubił malarkę Annę Tigerhielm (1832–1906). Para miała dwóch synów i córkę: J. A. G. Acke (1859–1924), który został malarzem, Nilsa Eliasa Anckersa (1858–1921), który był oficerem marynarki i Sigrid Rissler (1868–1918), która zajmowała się botaniką.

Andersson zmarł 27 marca 1880 roku w Sztokholmie.

Działalność naukowa Andersson początkowo prowadził badania nad rodzajem Salix – po wyprawie do Laponii napisał Salices Lapponiae (1845). Opracowanie tego rodzaju sporządził również do pracy Prodromus regni vegetabilis opublikowanej przez Augustina Pyramusa de Candolle (1778–1841). Interesował się również trawami.

Podczas wyprawy dookoła świata swoje przeżycia i obserwacje spisywał w listach, które wydał po powrocie. Z ekspedycji przywiózł pokaźne zbiory. O florze Galapagos opublikował pracę Om Galapagos-öarnes vegetation (1854).