Bitwa pod Zabłociem – starcie zbrojne stoczone 14 lutego 1944 roku w miejscowości Zabłocie pomiędzy polskimi partyzantami z Batalionów Chłopskich (BCh) i Armii Krajowej (AK) a niemieckimi oddziałami SS, wspieranymi przez Ukraińską Policję Pomocniczą i formację kolaboracyjną złożoną z żołnierzy 14 Dywizji Grenadierów SS (tzw. SS „Galizien”).

Przed Bitwą Oddział partyzancki Stanisława Basaja, ps. „Ryś”, po połączeniu z Oddziałem Samoobrony Cywilnej z Iwanicz pod dowództwem Jana Ochmana ps. „Kozak”, zyskał siłę batalionu. Formacja ta przybyła zza Buga, uzbrojona m.in. w radzieckie karabiny maszynowe – jeden „Maxim”, po dwa „Tokariewy” i „Diegtiariewy”, a także 10 karabinów, amunicję i granaty.

Wzmocniony batalion „Rysia” planował atak na bazę UPA w Sahryniu, gdzie stacjonował 22-osobowy oddział ukraińskiej policji, który pełnił funkcję bazy rekrutacyjnej dla 14 Dywizji Grenadierów SS (Galizien). Wieczorem 13 lutego 1944 r. partyzanci przygotowywali się do akcji, zorganizowano sanie do transportu, a pierwsze grupy przemieściły się do punktu zbornego w kolonii Modryń.