Aglipay stopniowo zaczął odnosić się coraz bardziej krytycznie do polityki swojej macierzystej denominacji wobec Filipin. Jego sprzeciw budziła zwłaszcza motywowana względami rasowymi dyskryminacja rodzimego filipińskiego kleru. Ostatecznie zdecydował się na porzucenie katolicyzmu. Wraz z grupą popierających go księży 26 października 1902 utworzył Niezależny Kościół Filipiński. Od 1903 aż do swojej śmierci stał na jego czele. Był zwolennikiem nadania życiu religijnemu wyraźnie narodowego kolorytu, doprowadził do kanonizacji tak José Rizala, jak i tak zwanej Gomburzy, grupy filipińskich księży katolickich straconych przez Hiszpanów w 1872.
Podobnie jak wielu innych przedstawicieli filipińskiej elity był wolnomularzem. Angażował się także w życie polityczne. W 1935 kandydował na prezydenta Filipin, startując przy tym z poparciem i we współpracy z filipińską partią komunistyczną. Przegrał z Manuelem Luisem Quezonem. Krótko przed śmiercią poślubił Pilar Jamias y Ver. Założony przezeń kościół pozostaje symbolem filipińskiej walki przeciwko obcym wpływom.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Filipińscy duchowni chrześcijańscy Kategoria:Byli duchowni katoliccy Kategoria:Filipińscy wolnomularze Kategoria:Urodzeni w 1860 Kategoria:Zmarli w 1940