Stanisław Borniński (ur. 5 października 1908 w Starym Draganiu, zm. 9 października 1940 w KL Mauthausen-Gusen) – duchowny rzymskokatolicki.

Życiorys Urodził się w rodzinie rolniczej jako syn Józefata i Marianny z Kulpów. Był krewnym ks. prałata Piotra Bornińskiego, rektora Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Białej, zgłosił się do Seminarium Nauczycielskiego im. Bolesława Krzywoustego w Płocku, którego jednak nie ukończył. Pod wpływem lektur religijnych, przeniósł się do Liceum przy Seminarium Duchownym. Brał czynny udział w kole misyjnym. Ukończył Seminarium na kierunku filozofia i teologia. Święcenia kapłańskie przyjął w dniu 11 czerwca 1938 z rąk sufragana płockiego Leona Wetmańskiego.

W latach 1938–1940 pełnił funkcję wikariusza parafii św. Floriana w Poniatowie. Na własny koszt wysyłał młodzież na kursy dokształcające, a dla rodzinnego kościoła parafialnego w Białej ufundował witraż Chrystusa Dobrego Pasterza.