Poprzez swoją decyzję, artyści wyodrębnili fragment rzeczywistości i nadali mu status dzieła sztuki, każąc spojrzeć na niego z innej perspektywy. Życie w socjalistycznym państwie jawi się tu jako gotowy spektakl, osobliwie w okresie pomiędzy dwoma ważnymi świętami państwowymi, kiedy na ulicach wywieszone są flagi, odbywają się marsze etc. Ten pogląd nie jest jednak rodzimy dla bloku wschodniego. Alex Mlynarčík wywodził go wprost z założenia Nowych Realistów (Arman, Christo, Niki de Saint Phalle, César Baldaccini), których poznał rok wcześniej podczas podróży do Paryża. Francuski ruch artystyczny dokonywał w swej twórczości zawoalowanej krytyki społeczeństwa spektaklu.
Jako dokumentację happeningu autorzy Happsoc prezentują wspomniany wyżej manifest oraz dwie fotografie, przedstawiające manifestacje z okazji Święta Pracy i Dnia Wyzwolenia. Claire Bishop w swojej pracy pt. Sztuczne piekła zauważa, że skromna dokumentacja słowackich artystów kontrastuje z podejściem czeskich autorów z tego samego okresu. O ile ci pierwsi skupiali się na samej akcji, to ci drudzy kładli nacisk na jej atrakcyjne wizualne udokumentowanie, które służyło potem jako wtórne dzieło sztuki. Bishop zwraca też uwagę, że ostatecznie jako dokumentacja Happsoc może posłużyć jakakolwiek fotografia wykonana między 2 a 9 maja 1965 roku w Bratysławie.