Już w październiku 1949 roku zamówiono dalsze 11 Z4p (numery 255–266). Lokomotywy te zostały zbudowane w latach 1950–51 jako druga seria, różniąca się nowym silnikiem wysokoprężnym z bezpośrednim wtryskiem Scania-Vabis D812 o mocy 160 KM. Silnik ten montowano później także we wcześniejszych lokomotywach. Ich prędkość maksymalna wzrosła z 40 do 45 km/h. Różniły się zewnętrznie chłodnicą oleju hydraulicznego wyniesioną na ścianę czołową. W czerwcu 1951 roku koleje zamówiły trzecią serię 18 lokomotyw u tego samego producenta: cztery Z4t (307–310) i 14 Z4p (311–324). Dostarczono je w latach 1952–53 wraz z pięcioma dalszymi Z4p (327–331). Lokomotywy produkowane w latach 1950–1952 nosiły numery fabryczne od 69 do 86 i od 90 do 112.

W 1956 roku wyprodukowano jeszcze dla SJ 15 lokomotyw Z4p zmodernizowanej serii (numery taborowe: 397–411, fabryczne: 118–132); . Wyróżniały się one bardziej zaokrąglonymi kantami i dwoma większymi oknami z przodu i tyłu kabiny zamiast trzech mniejszych (były one przez to popularnie nazywane „modelem sportowym” – „sportmodell”).