Powierzchnia początkowo biała, potem na wierzchołku bladożółta, niżej zmieniająca kolor od głębokożółtego do ochrowobrązowego, szczególnie po uciśnięciu. Górna część drobno kłaczkowata do łuskowatej z nieco ciemniejszymi łuskami, dolna część aksamitna, drobno łuskowata z brązowymi, włókienkowatymi łuskami. Miąższ Biały, cytrynowożółty do siarkowożółtego lub ochrowy, zwłaszcza po zgnieceniu. Zapach mocny, aromatyczny owocowy i mdlący, podobny do zapachu gąski siarkowej (Tricholoma sulfureum). Smak nieco ostry. Cechy mikroskopowe Podstawki 30–40 × 6–20 µm, 4-zarodnikowe, ze sprzążkami. Bazydiospory 5–7 × 4–5,5 µm, Q = 1,1–1,4, nieco wielościenne do szeroko elipsoidalnych z dużym wyrostkiem wnęki. Cheilocystyd brak. Skórka w kapeluszu typu cutis, zbudowana z wąskich, cylindrycznych strzępek o szerokości 5–22 µm, zawierających blady, wewnątrzkomórkowy pigment. Skórka w trzonie typu cutis z przejściami do trichoderm, zbudowana z długich, septowanych strzępek o szerokości 2,5–19 µm. Występują sprzążki. Gatunki podobne Tricholoma sulfurescens charakteryzuje się szybkim żółknięciem owocnika przy dotknięciu, żółtym miąższem, początkowo gładkim kapeluszem, kłaczkowatym lub łuskowatym trzonem i szeroko elipsodalnymi zarodnikami.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Gąska siarkowożółta · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.