Elastyczne możliwości modelowania własnych miast w tym symulatorze powodowały, że wykorzystywano grę do pieczołowitego tworzenia wirtualnych makiet istniejących miejscowości – w celach rozrywkowych oraz do rzeczywistego planowania inwestycji. Dla odmiany ekscentryczny symulator My Summer Car (2016) Johannesa Rojoli, który stawia graczowi za cel odnowienie samochodu należącego do pewnego Fina, wyróżniał się monotonią. Czas spędzany na renowacji pojazdu powodował stres u sterowanego bohatera, który musiał on rozładować poprzez np. picie piwa oraz pobyty w saunie. Ze względu na powolne tempo My Summer Car zaliczano do tzw. ennui simulators („symulatorów nudy”). Zupełnie odmienny w dynamice był symulator samochodowy Wreckfest (Bugbear Entertainment, 2018), gdzie podobnie jak we FlatOucie należało się skupić na destrukcji pojazdów przeciwnika w możliwie twórczy sposób.
Stan branży w Finlandii, kultura graczy Badanie przeprowadzone w 2007 roku sugerowało, że nie zachodziła wyraźna różnica procentowa udziału mężczyzn i kobiet w fińskiej kulturze graczy (mężczyźni przeważali jedynie w grupie 25–34 lat).