Ptak występuje w zakresie wysokości od 2210 do 3850 m n.p.m.

Ekologia i zachowanie Jego głównym habitatem są dolne warstwy, gęsty podszyt lasu mglistego, wilgotny las Podocarpus, roślinność wtórnego wzrostu i zarośla w okolicach lasów. Szczególnie preferuje obszary występowania bambusów Chusquea. Długość pokolenia jest określona na 3,11 roku. Ptak ten żeruje zazwyczaj pojedynczo, rzadziej w parach, a tylko czasami w stadach mieszanych. Niewiele wiadomo na temat diety ogończyka inkaskiego. Składa się głównie z owadów i innych stawonogów. Zaobserwowano, że podejmuje pokarm z liści i niewielkich gałęzi do wysokości 4,5 m nad poziomem gruntu.

Rozmnażanie Prawie nie ma informacji o rozmnażaniu i gniazdowaniu tego gatunku, niedojrzałe ptaki obserwowano w marcu.

Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN ogończyk inkaski od 2024 roku jest klasyfikowany jako gatunek bliski zagrożenia (NT, ); wcześniej uznawano go za gatunek narażony (VU, ). Liczebność populacji jest szacowana na 1200–1600 dorosłych osobników. Ptak ten wykazuje pewną tolerancję i możliwość adaptacji do siedlisk zdegradowanych i pofragmentowanych.