Po osiedleniu się w mieście Tatarom trudno było przestrzegać tradycji narodowych. Nigdy nie wzniesiono meczetu. Dom modlitwy funkcjonował od 1946 do 1948 przy ulicy Gorzowskiej 48, a później modlono się w mieszkaniach prywatnych. Niełatwo było nabywać baraninę. Imamem był Mustafa Szehidewicz, a potem duchowny (imam Bekir Radkiewicz) dojeżdżał z Gorzowa Wielkopolskiego. Założono też niewielki mizar w formie kwatery w obrębie ewangelickiej części cmentarza przy ulicach Skargi i Grottgera. Początkowo chowano na nim także zmarłych Tatarów z okolic Gorzowa. Od początku lat 70. XX wieku pogrzeby odbywały się już na nowym cmentarzu komunalnym, gdzie przeniesiono też stare pochówki (część protestancką zamieniono na park). Zwłoki chowano tradycyjnie, bez trumien.
Z czasem młodsze pokolenia Tatarów trzcianeckich odchodziły od tożsamości narodowej. Dochodziło do licznych małżeństw mieszanych, w których dzieci najczęściej nie były wychowywane w wierze muzułmańskiej. Było to powodem wyjeżdżania części bardziej tradycjonalistycznie usposobionych Tatarów z miasta, a zwłaszcza z mniejszych miejscowości w okolicy.