W 1925 roku debiutował jako dyrygent w Filharmonii Warszawskiej, od 1925 do 1926 roku uczył czytania partytur w Konserwatorium Warszawskim. Był współzałożycielem Stowarzyszenia Miłośników Dawnej Muzyki Polskiej (1926) i prowadził jego orkiestrę kameralną. Od 1928 roku był dyrygentem Towarzystwa Dawnej Muzyki Polskiej. Wykonywał utwory m.in. J.S. Bacha, G.F. Händla i Bartłomieja Pękiela. Był współredaktorem „Kwartalnika Muzycznego” i „Muzyki Polskiej”. W 1931 roku zdał egzamin adwokacki i został członkiem Izby Adwokackiej w Warszawie, prowadząc praktykę radcy prawnego.

W latach 1947–1949 pełnił funkcję dyrektora Filharmonii Warszawskiej. Od 1952 roku wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, gdzie w latach 1953–1957 był dziekanem Wydziału Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki, a od 1966 do 1969 roku piastował godność rektora tej uczelni. W latach 1956–1963 był sekretarzem generalnym Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków. Od 1965 do 1968 roku był prezesem zarządu Towarzystwa im. Fryderyka Chopina. Został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II Klasy oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Laureat nagrody I stopnia Ministra Kultury i Sztuki za działalność dydaktyczno-wychowawczą (1966).