Nośnik leku – substancja używana w procesie dostarczania leków, która ma na celu poprawę selektywności, skuteczności i/lub bezpieczeństwa podawania leków. Nośniki leków są przede wszystkim stosowane do kontrolowania uwalniania leków do krążenia ogólnoustrojowego. Może to być osiągnięte poprzez powolne uwalnianie konkretnego leku przez długi czas (typowo dyfuzja) lub poprzez wyzwalane uwalnianie w miejscu docelowym leku przez pewien bodziec, taki jak zmiany pH, zastosowanie ciepła lub aktywacja światłem. Nośniki leków są również stosowane w celu poprawy właściwości farmakokinetycznych, zwłaszcza biodostępności, wielu leków o słabej rozpuszczalności w wodzie i/lub przepuszczalności przez błony.
Opracowano i przebadano szeroką gamę systemów nośników leków, z których każdy ma unikalne zalety i wady. Do bardziej popularnych typów nośników leków należą liposomy, cyklodekstryny, micele polimerowe, hydrożele, mikrosfery i nanostruktury. Zastosowano różne metody przyłączania leku do nośnika, w tym adsorpcję, integrację w strukturę masy, enkapsulację, wiązanie kowalencyjne i kompleksy inkluzyjne.