Zajdla).
Antoni Smuszkiewicz zauważa, że – podobnie jak w kilku innych powieściach SF dla młodzieży wydanych w latach 60. – autorka koncentruje się na funkcji wychowawczej utworu, technika stanowi tu tło wydarzeń i „wnosi niezbędny w literaturze dla dzieci element przygody”. Krytyk zauważa ukazanie wyborów moralnych stojących przed młodymi bohaterami wobec posłańca obcych (szczerość czy wstydliwe przemilczanie). W Leksykonie polskiej literatury fantastycznonaukowej wraz z Andrzejem Niewiadowskim zwrócili też uwagę, że w powieści pojawiają się klasyczne motywy Atlantydy i kontaktu z obcymi.
Andrzej Niewiadowski w pracy Literatura fantastycznonaukowa (1992) dodaje, że powieść konfrontuje naiwność i prostoduszność młodzieńczych ideałów z lekceważeniem i obojętnością dorosłych, a przecież „czasem właśnie prostota wiary liczy się bardziej niż rzeczywistość i logika pseudopoprawnych dowodów”. Autor, omawiając różnice w realizacji klasycznych motywów SF w prozie dla dorosłych i dla młodzieży, konfrontuje też tekst z nowelą Stanisława Lema Inwazja z Aldebarana, zauważając, że o ile u Lema wizyta Obcych na Ziemi służy zaprezentowaniu