azarae – w południowym Peru od regionu Puno na południe do środkowej Boliwii (od departamentu La Paz na południe do północno-zachodniego Santa Cruz). S. a. samaipatae – w południowych boliwijskich Andach (od środkowego Santa Cruz do Tarija). S. a. superciliosa – w północno-zachodniej Argentynie od prowincji Jujuy na południe do prowincji Catamarca.

Ekologia i zachowanie Ogończyk andyjski spotykany jest na zróżnicowanych siedliskach, są to: gęsty podszyt lasu mglistego, roślinność wtórnego wzrostu i krzaki w okolicach lasów, krzaki bambusowe, odradzające się polany, osuwiska, zarośnięte pastwiska, obrzeża dróg. Długość pokolenia jest określona na 3,8 roku. Ptak ten żeruje zazwyczaj w parach, a czasami w stadach mieszanych. Niewiele wiadomo na temat diety ogończyka andyjskiego. Składa się głównie ze stawonogów, a także niewielkich nasion. Zaobserwowano, że podejmuje pokarm z liści i niewielkich gałęzi na wysokości 1–2 m, ale czasami aż do wysokości 6 m nad poziomem gruntu.