Masakra Podczas powstałego zamieszania 11 afroamerykańskich żołnierzy uciekło do lasu. Znajdowali się już po wschodniej stronie rzeki i aby dotrzeć do linii amerykańskich musieli przekraść się drogą lądową w kierunku północno-zachodnim. Około godziny 15:00 dotarli do pierwszego domu w składającej się z dziewięciu domów belgijskiej wsi Wereth. Właściciel domu, Mathias Langer, zaoferował im schronienie.
Obszar, na którym przebywali żołnierze, przez setki lat był częścią Niemiec, dopóki po I wojnie światowej nie został zaanektowany przez Belgię. Trzy z dziewięciu rodzin we wsi były nadal lojalne wobec Niemiec. Żona niemieckiego żołnierza mieszkającego w Wereth poinformowała esesmanów z operującej w tym rejonie 1 Dywizji Pancernej SS „Leibstandarte SS Adolf Hitler”, że w jej wiosce ukrywają się czarni amerykańscy żołnierze. Esesmani szybko wyruszyli, by schwytać Amerykanów, którzy poddali się bez oporu. Następnie Niemcy wyprowadzili jeńców na pobliskie pole, gdzie pobili ich i poddali torturom, a na koniec rozstrzelali.