Dwór książęcy (łac. curia) – forma zarządu wielkiej własności panującego lub feudała we wczesnym średniowieczu.
Dwory książęce pod zarządem włodarza organizowały w swoim zasięgu produkcję rolną, hodowlano-pasterską, myśliwską, rybołówczą. Gromadzono tam usługi i świadczenia tzw. osad służebnych, w których wytwarzano przedmioty rzemieślnicze lub świadczono usługi przetwórcze (hodowlane, pasterskie, myśliwskie, rybołówcze, bartnicze itp.).
W miarę postępu osadnictwa rozwijało się własne gospodarstwo książęce, początkowo obsługiwane przez niewolną czeladź i półwolnych chłopów książęcych, później przez poddanych osiadłych we wsiach książęcych. Wszelkie wykonane dobra szły na użytek rezydencji książęcych i związanych z panującym urzędników oraz jego służby. Rezydencje te przeważnie mieściły się w grodach państwowych.
Na wzór dworów książęcych były organizowane dwory innych feudałów, przede wszystkim kościelnych; zarówno w Polsce, w Czechach jak i na Rusi.