Kolegiata Notre-Dame (fr. Collégiale Notre-Dame) – rzymskokatolicka, gotycka świątynia parafialna znajdująca się we francuskiej gminie Écouis. Do 1790 siedziba kapituły kolegiackiej.
Historia W średniowieczu w tym miejscu znajdował się kościół pod wezwaniem św. Albina (fr. Saint-Aubin), od 1141 roku podległy opactwu Matki Bożej w Bec. 10 czerwca 1308 świątynię przejął szambelan Enguerrand de Marigny, który planował ustanowić tu siedzibę kapituły składającej się z dwunastu kanoników. Stary kościół rozebrano, a nową kolegiatę wzniesiono w latach 1310–1313. 9 września 1313 budynek konsekrował kardynał Nicolas Caignet de Fréauville, kuzyn szambelana. W 1326 w prezbiterium złożono szczątki straconego Enguerranda. W XIV wzniesiono kaplicę północną, a w 1528 – południową pw. św. Albina. W kościele gościli m.in. królowie Ludwik XI i Ludwik XII, a jednym z kanoników był Wincenty a Paulo. Po wybuchu rewolucji francuskiej 24 sierpnia 1790 zlikwidowano kapitułę, w 1794 kolegiatę przekształcono w świątynię Rozumu. Nagrobek Enguerranda został zdewastowany. Do 1797 pełniła funkcję warsztatu, a następnie stodoły. Wskutek pożaru zniszczeniu uległo wyposażenie oraz iglica, a portal główny przebudowano. Po upadku Napoleona została kościołem parafialnym.