Elizabeth Barton (ur. 1506 w Aldington, zm. 20 kwietnia 1534 w Tyburn) – angielska benedyktynka, nazywana „mniszką z Kent”, stracona za panowania Henryka VIII.
Życiorys Elizabeth Barton, jak sama zeznała, urodziła się w Aldington w 1506 roku. Była zatrudniona jako służąca. W 1525 roku, podczas choroby, miała wizje dotyczące nieznanych sobie miejsc i wydarzeń. Wizje przybierały charakter religijny. Proboszcz Richard Masters był przekonany o szczerości jej wypowiedzi, w których nie brakowało treści moralizujących. Arcybiskup Canterbury wysłał do miejsca jej zamieszkania komisję składającą się z trzech benedyktynów (Bockinga, Hadleigha i Barnesa), dwóch franciszkanów (Hugh Richa i Richarda Risby’ego) oraz urzędnika diecezjalnego. Po przeprowadzeniu oględzin komisja wypowiedziała się pozytywnie, tym bardziej, że dziewczyna, zgodnie ze swą przepowiednią, miała zostać cudownie uzdrowiona za przyczyną Matki Bożej. Następnie Barton wstąpiła do zakonu benedyktynek w pobliżu Canterbury.