W zamku przebywał potem Stanisław „Diabeł” Stadnicki, po swojej ucieczce ze zdobytego w 1608 roku przez Łukasza Opalińskiego Łańcuta.
W 1617 roku syn Jana Tomasza Drohojowskiego, Mikołaj Marcin Drohojowski, większą część swych dziedzicznych majętności, tj. miasteczko Rybotycze z przyległościami i zamkiem oraz okoliczne wsie sprzedał Mikołajowi Wolskiemu – marszałkowi wielkiemu koronnemu. Mikołaj Ossoliński po ślubie z Anną Korniakt (córką Konstantego Korniakta, najbogatszego kupca lwowskiego i Elżbiety Halszki z Ossolińskich, wnuczką Zbigniewa Ossolińskiego, wojewody sandomierskiego), otrzymał w posagu klucz Rybotycze z zamkiem. Następnie Rybotycze stały się główną rezydencją Mikołaja Ossolińskiego (1599–1663). Mikołaj Ossoliński po tym, gdy z powodu brutalności uciekła od niego pierwsza żona, ożenił się z Katarzyną Starołęską za co w wianie otrzymał starostwo piotrkowskie. Małżeństwo nie było udane, ponieważ Ossoliński utrzymywał w zamku harem, a jego żona znieważana była w obelżywy sposób, lekceważona i upokarzana przez całe otoczenie, trzymana pod kluczem i strażą, w odludnej i zapadłej wiosce górskiej […], bita nawet rózgami i kopana nogami, przewożona podług kaprysu męża pod eskortą z miejsca na miejsce, a wszędzie traktowana jak nikczemna niewolnicaW. Łoziński, Prawem i lewem.