pracował jako sekretarz i bibliotekarz w Polskiej Niepełnośredniej Szkole w Lubaczowie. Od 1 sierpnia do 1 listopada 1941 r. był pracownikiem biurowym w Inspektoracie Szkolnym w Lubaczowie, a od 22 stycznia 1943 do 27 kwietnia 1944 r. pracownikiem fizyczno-biurowym w Powiatowym Zarządzie Dróg (Strassenbaumt).

Po utworzeniu w 1942 r. przez Niemców getta w Lubaczowie, zgodził się na zamieszkanie u niego żydowskiego małżeństwa Ostermanów, któremu Niemcy udzielili czasową zgodę na pobyt poza gettem. W pierwszych dniach stycznia 1943 r. przedostał się do lubaczowskiego getta w celu udzielenia pomocy osobie z oleszyckiej rodziny Schwarzów.

W końcu kwietnia 1944 r. Ukraińcy z ugrupowania UPA skierowali do Polaków wezwanie do natychmiastowego opuszczenia Lubaczowa pod groźbą śmierci. Jak wszyscy Polacy w Lubaczowie, 28 kwietnia 1944 r. wraz z rodziną opuścił dom znajdując schronienie w Matysówce, a potem w Woli Rafałowskiej.