Po powrocie na Śląsk i odbyciu kuracji pracował w: Kończycach Wielkich, katowickim Załężu, Wodzisławiu Śląskim i Ćwiklicach.
Po wojnie pracował w szkołach na terenie Katowic. Był, m.in., kapelanem Wyższego Studium Nauk Społeczno-Gospodarczych w Katowicach. W grudniu 1949 został prezesem Diecezjalnego Związku Caritas. W 1952 roku obronił pracę doktorską na podstawie dysertacji Wskazania pedagogiczne św. Hieronima a wychowanie greckie i grecko-rzymskie na Uniwersytecie Jagiellońskim. Za swoje krytyczne stanowisko wobec procedury powołania ks. Filipa Bednorza na urząd wikariusza kapitulnego w Katowicach, utracił stanowisko w Referacie Duszpasterskim Kurii Diecezjalnej. W okresie wygnania biskupów katowickich pozostał im lojalny. Angażował się w sprowadzenie biskupów do diecezji w 1956 roku. W latach 1956–1974 był redaktorem naczelnym tygodnika „Gość Niedzielny”. Odmówił przyjęcia godności tajnego szambelana w 1962 roku. Przewodniczył diecezjalnej Komisji Sztuki Sakralnej, był cenzorem książek, głosił serie rekolekcji w parafiach i do księży i zakonnic. Zmarł w Rybniku podczas głoszenia rekolekcji w kościele św. Antoniego 16 kwietnia 1981 roku. Został pochowany na cmentarzu katolickim przy ul. Francuskiej w Katowicach.
Ks.