Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w macierzystym pułku w Chełmie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 132. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 12 lutego 1923 prezydent RP awansował go z dniem 1 stycznia 1923 na porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1920 i 28. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku, w Chełmie, jako ekstern zdał egzamin z zakresu sześciu klas gimnazjum. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 26. lokatą. W marcu 1939 dowodził 1. kompanią pułku.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 jako oficer Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w Oflagu VII A Murnau.

Według innych źródeł poległ 10 września 1939 lub zmarł w październiku tego roku w Tomaszowie Lubelskim jako dowódca 1 kompanii 7 pp Leg. i został pochowany na tamtejszym cmentarzu przy ul.