Michał Hertz (ur. 28 września 1844 w Warszawie, zm. 8 stycznia 1918 tamże) – polski kompozytor, dyrygent i pianista.

Życiorys Był synem urzędnika Teodora Hertza i Anny z domu Neumark. W dzieciństwie uczył się od matki gry na fortepianie. Początkowo przygotowywał się do zawodu kupca, odbył praktykę bankową we Wrocławiu, następnie pracował w Banku Polskim w Warszawie. Studia muzyczne odbył w warszawskim Instytucie Muzycznym u Ferdinanda Quentina Dulckena i Adama Münchheimera. Następnie kształcił się we Wrocławiu u Karola Mächtiga, w Lipsku u Ignaza Moschelesa, Carla Reineckego, Ernsta Ferdinanda Wenzla i Louisa Plaidy’ego oraz w Monachium u Hansa Richtera i Hansa von Bülowa.

Od 1870 do 1872 roku był dyrygentem Teatru Polskiego w Poznaniu. Prowadził też chór w szkole rolniczej w podpoznańskim Żabikowie. W 1872 roku wyjechał do Berlina, gdzie objął prowadzenie klasy fortepianu w konserwatorium Juliusa Sterna, jednocześnie kontynuując studia muzyczne pod kierunkiem Friedricha Kiela i Theodora Kullaka. Po powrocie do Warszawy w 1878 roku został wykładowcą w Instytucie Muzycznym oraz Aleksandryjsko-Maryjskim Instytucie Wychowania Panien. Od 1880 roku był wicedyrektorem Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. W latach 1895–1899 i 1899–1900 prowadził sekcję orkiestrową towarzystwa.