Wielki głód w Grecji () – okres masowego głodu, który miał miejsce podczas okupacji Grecji przez państwa Osi w czasie II wojny światowej, spowodowany polityką rabunkową państw okupacyjnych, w szczególności III Rzeszy. Masowe rekwizycje żywności, w połączeniu z blokadą morską Grecji przez aliantów, krytycznym stanem infrastruktury kraju po niemieckiej inwazji na Grecję oraz pojawieniem się potężnego czarnego rynku, doprowadziły do masowego głodu, który najwyższą śmiertelność osiągnął zimą 1941/1942.

Przedostanie się informacji o głodzie na Zachód i wynikająca z tego presja greckiej diaspory ostatecznie zmusiły Royal Navy do częściowego zniesienia blokady. Do końca 1941 roku Turecki Czerwony Półksiężyc, a latem 1942 roku Międzynarodowy Czerwony Krzyż zdołały rozpocząć dostawy żywności w wystarczających ilościach przy wsparciu kilku zagranicznych i greckich organizacji humanitarnych udzielających pomocy finansowej i wsparcia logistycznego. Sytuacja żywnościowa w Grecji pozostawała jednak trudna przez cały okres okupacji hitlerowskiej i głód na niewielką skalę pojawiał się do końca wojny.