cechowało się wyraźną żyłką submarginalną stykającą się z przednim brzegiem na niewielkiej pterostygmie, krótką żyłką postmarginalną, prostą żyłką stygmalną, niepełnym sektorem radialnym oraz brakiem unkusa. Wąskie, osiągające 500 µm długości skrzydło tylne pozbawione było haczyków. Odnóża charakteryzowały się rozdętymi udami, wąskimi i prostymi goleniami, z których tylne miały po dwie, a pozostałe po jednej ostrodze, oraz stopami zbudowanymi z pięciu członów, z których pierwszy był najdłuższy, a ostatni zwieńczony spiczastymi pazurkami.
Metasoma była siedząca; zewnętrznie widać było sześć jej segmentów w całości i część segmentu siódmego. U samicy występowało teleskopowo składane pokładełko.
Paleoekologia Siedliskiem tego owada były gorące i wilgotne tropikalne lasy deszczowe o bujnej roślinności. Zdominowane były przez araukariowate, zwłaszcza z rodzaju agatis, ale występowały tu też sekwoje, metasekwoje, sosny, cedry i cyprysy. Piętro podszytu tworzyły głównie paprocie i widłaki właściwe. Pory roku determinowane były głównie przez opady. Lasy te rosły nad brzegami rzek, jezior, lagun czy estuariów, o czym świadczy udział fauny słodkowodnej. Nie były odległe od wybrzeży morskich, jako że w bursztynie birmańskim czasem spotkać można organizmy słonowodne, a zwłaszcza ślady ich działalności.