Podczas wojny polsko-bolszewickiej w stopniu porucznika pełnił funkcję referenta oświatowego 205 ochotniczego pułku piechoty im. Jana Kilińskiego. Pułk ten składał się przeważnie z młodzieży i harcerzy. Łoziński zorganizował zbiórkę książek wśród warszawskich wydawnictw w celu utworzenia biblioteki pułkowej, która ostatecznie powstała i liczyła 2000 tomów. Ponadto utworzył w każdej kompanii chór i zorganizował orkiestrę pułkowąMonitor Polski, R.3, nr 223 (1 października 1920), s. 4..
Okres międzywojenny W 1919 uzyskał stopień doktora nauk filozoficznych na Uniwersytecie LwowskimGazeta Lwowska, nr 256 (26 stycznia 1919), s. 3.. Następnie osiedlił się w Warszawie, gdzie w latach 1919-1923 był bibliotekarzem oraz nauczał łaciny i logiki w Szkole Handlowej Zgromadzenia Kupców. W 1919 był sekretarzem Komitetu Pomocy dla Górnego Śląska Polskich Szkół ŚrednichGazeta Warszawska, R. 139, nr 334 (7 grudnia 1919), s. 2.. Rok później był członkiem tzw. komisji sześciu, która miała wypracować normy płac dla nauczycielstwaRzeczpospolita, R.1, nr 18 (2 lipca 1920) - wyd. wieczorne, s. 7.. W 1923 wszedł w skład rady nadzorczej Nauczycielskiej Spółdzielni KredytowejRzeczpospolita, R.4, nr 327 (29 listopada 1923), s. 6..