W Bangladeszu obserwowane osobniki najwięcej czasu spędzały w naturalnych lasach (43%), mniej w ogrodach bambusowych i cytrynowych (po 17%), jeszcze mniej na plantacjach drzewa tekowego i w podszycie. Ważne są dla nich gęste korony drzew. W Indiach kukangi te obserwowano na Duabanga grandiflora, Garcinia xanthochymus, Gmelina arborea.
Zagęszczenie wynosi od 25 do 75 zwierząt na km², wedle innych badań zaś około 4 na km², bez różnic pomiędzy plantacją akacji i Leucaena i pierwotnym lasem deszczowym. Wedle badań z Bangladeszu na osobnika przypadało od 0,09 do 1,73 ha ze średnią 0,83 ha. Zbadany samiec dzielił część swego areału z trzema samicami, z jedną z nich prawie 15%. Dwie z samic dzieliły prawie 23% areałów ze sobą. W Indiach natrafiano na średnio ćwierć osobnika na km bądź na 0,1–0,77 zwierzęcia na km z zagęszczeniem 0,06 do 0,20 osobnika na km². Podobnych badań nie przeprowadzano w dawnej Birmie, skąd istnieją tylko doniesienia o napotkaniu jakiegoś osobnika czy relacje myśliwych. W Bangladeszu doliczono się kiedyś 34 osobników w Parku Narodowym Satchari i trzech w Parku Narodowym Lawachara. Zwierzę stanowi rzadkość także w Laosie. Spotyka się je tam z częstością 0,3–0,65 na km. To samo można powiedzieć o Kambodży. Park Narodowy Phnom Kulen zamieszkuje ok. 22 osobników na km².