O strukturze społecznej kukanga bengalskiego wciąż niewiele wiadomo. Anne-Isola Nekaris wymienia co prawda badania przeprowadzone w Kambodży, Tajlandii, w Indiach nawet dwa. Zaznacza jednak zarazem brak podczas ich realizacji zastosowania metod pozwalających na identyfikację poszczególnych osobników oraz brak używania nadajników radiowych. Zwierzę wydaje się jednak prowadzić samotne, skryte życie. Obserwowano niemniej zachowania społeczne w postaci karmienia się gumą i iskania.
Poszczególne osobniki w godzinę przemierzają od 40 do 600 metrów. Wedle badań indyjskich jednej nocy pokonują średnio 3,83 km. Niekiedy też schodzą na ziemię, kiedy drzewa są rzadko rozmieszczone. Potrafią wspiąć się na wysokość 25 m. W jednym z badań widywano je najczęściej ok. 12 m nad ziemią.
Kukangi muszą spotykać się celem rozrodu, ale ten również opisany został słabo. Nie ma żadnych informacji dotyczących przedłużania gatunku na wolności. Pozostają wyłącznie informacje z niewoli, z Diuke Lemur Center. Co prawda hodowane tam zwierzęta uznawano za kukangi większe, niemniej ich duży rozmiar wskazuje na to, że mogły to być raczej kukangi bengalskie.