próbki te ujawniły haplotypy zarówno lampartów perskich, jak i hinduskich.
Opis Lampart perski ma szarawe, lekko czerwonawe futro z dużymi rozetami na bokach i grzbiecie, mniejszymi na ramionach i górnej części nóg oraz plamami na głowie i szyi. Jego średnia długość ciała wynosi 158 cm, z czaszką o długości 192 mm i ogonem o długości 94 cm. Waży do 60 kg.
Występowanie lewo|mały|Osobnik w południowej Armenii Siedlisko lamparta perskiego na Wielkim Kaukazie to łąki reglowe, umiarkowane lasy liściaste i mieszane oraz surowe jary od 600 do 3800 metrów, zaś na Małym Kaukazie i w Iranie skaliste zbocza, stepy górskie i rzadkie lasy jałowcowe.
W północnej Anatolii podczas badań przeprowadzonych w latach 1993–2002 zoologowie znaleźli dowody na istnienie lampartów w górnych lasach i strefach alpejskich Gór Pontyjskich, jednak tamtejsza obecność została zakwestionowana w 2016 roku ze względu na brak dowodów. Donosi się, że zdjęcie z fotopułapki uzyskane w prowincji Trabzon w regionie Morza Czarnego we wrześniu 2013 roku przedstawia lamparta. Uważa się, że jego preferowanym siedliskiem są rzadkie obszary leśne, następnie obszary skaliste, obszary rolnicze i pastwiska oraz strefy nadbrzeżne. W 2013 roku pojawiły się doniesienia o występowaniu lamparta anatolijskiego w prowincji Diyarbakır w Turcji, gdzie uznano go za wymarłego.