Ludwik Rudnicki SJ (ur. 23 lipca 1877 w Mrzygłodzie, zm. 3 lub 4 stycznia 1933 w Łodzi) – polski duchowny, publicysta, jezuita i doktor filozofii.
Życiorys Odbył dwuletni nowicjat w Starej wsi koło Krosna. W latach 1987–1900 studiował filozofię w Kolegium w Nowym Sączu, następnie zaś był wychowawcą w Zakładzie Naukowo-Wychowawczym Ojców Jezuitów w Chyrowie. W latach 1904–1908 studiował teologię w Kolegium Krakowskim, a w międzyczasie w 1907 przyjął w Krakowie święcenia kapłańskie. Następnie był redaktorem „Posłańca Serca Jezusowego” oraz dyrektorem Apostolstwa Modlitwy w Krakowie (1910–1914) i opiekunem stowarzyszeń katolickich we Lwowie (1914–1915). W trakcie I wojny światowej był kapelanem wojskowym armii Austro-Węgier (1915–1918), m.in. na terenie Kresów Wschodnich w 137 Pułku Piechoty krakowskiej. W 1915 wydał modlitewnik Nabożeństwo żołnierza podczas wojny, który doczekał się 9 wznowień.