W trakcie II wojny światowej Wojtasikowie prowadzili nabożeństwa domowe dla swojej rodziny. Po jej zakończeniu nadal nie posiadali kontaktów z innymi wspólnotami pięćdziesiątników. Antoni Wojtasik wkrótce dowiedział się jednak o istnieniu zborów Uściu Gorlickim i Wysowej, pozyskał również kontakt do rodziny wierzących zamieszkałej w Przemyślu. Również jego syn, Henryk, podczas pobytu w Krynicy nawiązał relacje z tamtejszymi wiernymi. Antoni Wojtasik odwiedził następnie Przemyśl, gdzie pozyskał informacje o istnieniu dolnośląskich zborów w Polkowicach i Żelaźnie, z którymi nawiązał później bliskie stosunki. W efekcie do Łodzi przybywali członkowie tych zborów, jak również wierni zboru w Wysowej. Wojtasikowie nawiązali także kontakty z rodzinami pięćdziesiątników powracającymi z emigracji we Francji, którzy związali się następnie ze zborem w Gliwicach.