Erich Przywara (ur. 12 października 1889 w Katowicach, zm. 28 września 1972 w koło Murnau) – niemiecki duchowny rzymskokatolicki (jezuita), filozof i teolog, znany przede wszystkim z rozwinięcia filozoficznego pojęcia (analogii bytu).
Życiorys Jego ojciec był Polakiem z rodziny chłopskiej, a matka Niemką z rodziny pruskich urzędników. Sam opisywał swoje śląskie korzenie jako „jedność przeciwieństw” – Polaków i Niemców, rolników i przemysłowców – co wpłynęło na jego myśl filozoficzną, w której pojawia się na przykład pojęcie „jedności w napięciu” (). Wskazując na źródła swojej refleksji, Przywara odwoływał się też swojej formacji jako muzyka („zmysł formy”).
2 czerwca 1908 Erich Przywara rozpoczął nowicjat w zakonie jezuitów. Jednym z jego nauczycieli był . W roku 1920 przyjął święcenia prezbiteratu. Od 1922 pracował w redakcji jezuickiego czasopisma aż do jego zamknięcia przez Gestapo w r. 1941. Wskutek przeżyć wojennych zachorował;