Walczył na wojnie z bolszewikami. W 1921 pozostawał w dyspozycji szefa Intendentury Okręgu Korpusu Nr I, a następnie został bezterminowo urlopowany. Awansował na podchorążego. 29 listopada 1927 prezydent RP mianował go podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 1108. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 85 pułku piechoty w Nowej Wilejce. W tym pułku w 1930 odbył ćwiczenia rezerwy. Mieszkał lub pracował w Wilnie przy ul. Bobrujskiej 22a m. 4, w charakterze naczelnika kancelarii, a później został zatrudniony Powiatowej Komendzie Uzupełnień Białystok przy ul. Marszałka Piłsudskiego 35.
W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji PKU Białystok i posiadał przydział do 42 pułku piechoty w Białymstoku. Na stopień porucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 570. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do niewoli sowieckiej i został osadzony w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz.