Historia Logroño powstało przy brodzie przez rzekę Ebro i I w. pod nazwą Vareia było ośrodkiem celtyckiego szczepu Beronów. Rzymianie nadali mu nazwę Varelus a następnie Lucrosus, inni wywodzą nazwę od łac. przedrostka "lo/illo" i celt. Gronio/Gronno, co oznacza bród, przejście, ewentualnie od Lucus Brun/Lucus Beronius – święte miejsce w (lesie) Berón. Obok brodu, na drodze wiodącej z Tarragony do Asturii Rzymianie zbudowali pierwszy most. W VI w. zostało zniszczone przez wizygockiego króla Leowigilda. W VIII w. zdobyte przez Maurów i nazwane Albaida (tzn. Biała). Odzyskane na początku X w., lecz pozbawione większego znaczenia, było przedmiotem sporu pomiędzy królami Nawarry i Kastylii. 1092 zostało zniszczone przez Cyda. Odbudowane i obdarzone prawami miejskimi – wzorcowymi dla pozostałych miast hiszpańskich – 1095 przez Alfonsa VI z Kastylii, 1099 odbudowa mostu, dzięki czemu stało się ważną stacją dla pielgrzymów na szlaku św. Jakuba. W latach 1609–1610 toczył się tu największy w historii proces czarownic, obejmujący kilka tysięcy Basków, zakończony śmiercią kilkunastu osób, którego przebieg przyczynił się do zaprzestania tych oskarżeń w Hiszpanii.