+ 1. „Podstawowe kombinacje inicjalne” Valarin Qenya Lindarin Telerin mb m, umb m, umb m, emb nd n, and n, and n, end ŋgj ny, indy, iny ñ, ind g, ang ŋg ŋ → n, ing n, ing ŋg, eng ŋgw ŋw → nw, ungw m, ungw m, emb
Inną cechą quenyi przejętą z historycznych języków naturalnych (greka, sanskryt, staroangielski) jest liczba podwójna używana obok pojedynczej i mnogiej. Tolkien mógł zastosować liczbę podwójną w celu wzmocnienia wrażenia „archaiczności” quenyi jako starego języka elfów.
Około dziesięć lat później Tolkien zmienił zdanie co do pochodzenia prajęzyka elfów. Zamiast uczyć się mowy od Valarów, elfowie wypracowali osobny język, Quenderin, który stał się punktem wyjścia w historii rodziny języków elfów. W tym języku pisarz zachował wiele cech uprzednio przewidzianych dla valarinu. Rodzina języków elfów zawierała wtedy quenyę, telerin, sindarin i nandorin. Tak przedstawiała się nowa wersja ewolucji „podstawowych kombinacji inicjalnych”: mb- → m, np. *mbar- → qya. már, „mieszkanie” nd- → n, np. *ndōrē → qya. nóre „kraj”. ñg- → ñ, np. *ñgolodō → qya. Ñoldo. ñgy → ny, np. *ñgyar- → qya. nyare „recytuje”. ñgw → ñw, np. *ñgwar- → qya. ñware (wym. ) „wyciera się”.
Tak więc w quenyi doszło do nazalizacji, w Telerinie natomiast ww.