Największą różnorodność przedstawiciele rodzaju osiągają w brazylijskiej formacji Mata Atlântica.

Ogólnie zasięg Monomachidae zbliżony jest do zasięgu Chiromyzinae. Ponadto Monomachidae, podobnie jak Chiromyzinae spotykane są głównie w porze suchej i liczniej na większych wysokościach. Wskazuje to na ścisłe powiązanie troficzne tych dwóch grup.

Taksonomia Kladogram wg wyników analizy Johnsona i Musetti (2012) Takson ten wprowadzony został w 1902 roku przez Williama Harrisa Ashmeada jako podrodzina Monomachinae. W randze osobnej rodziny jako pierwszy sklasyfikował je w 1911 roku . Po rewizji i do rodziny tej zalicza się niespełna 30 opisanych gatunków zgrupowanych w dwóch rodzajach:

Johnson et Musetti, 2012 Klug, 1841

Wcześniej wyróżniano opisany na podstawie pojedynczej samicy rodzaj Tetraconus, jednak we wspomnianej rewizji zsynonimizowano go z rodzajem nominatywnym.

Tradycyjnie Monomachidae umieszczano w szeroko rozumianej nadrodzinie (Proctotrupoidea). W 2007 roku zawęził definicję tybelaków, wydzielając Maamingidae, Diapriidae i Monomachidae do osobnej nadrodziny . W 2011 roku w obrębie tej nadrodziny wyróżniono jeszcze . Monofiletyzm tak definiowanych Diaprioidea znalazł dobre wsparcie w wynikach molekularnych analiz filogenetycznych.

Przypisy

Kategoria:Monomachidae