Woolley dał Przybylskiemu stypendium i został promotorem jego drugiego doktoratu, który otrzymał w 1954 roku za pracę dotyczącą teorii atmosfery słonecznej.
W 1957 roku Bart Bok zastąpił Woolley'a na stanowisku dyrektora obserwatorium i zarządził, aby każdy teoretyk uczestniczył w praktycznej obserwacji. To bezpośrednio przyczyniło się do odkrycia przez Przybylskiego, że gwiazda HD 101065 (później nazwana jego nazwiskiem) ma specyficzne widmo, które nie mieści się w ramach standardowej klasyfikacji gwiazd. Po odejściu na emeryturę z Mount Stromlo, Przybylski żył w college'u Jana XXIII Australijskiego Uniwersytetu Narodowego, gdzie kontynuował swoją naukę, tym razem studiując botanikę, zoologię i geologię. W 1984 roku, w wieku 71 lat, otrzymał licencjat z nauk przyrodniczych.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Australijskiego Uniwersytetu Narodowego Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Australijscy astronomowie Kategoria:Polonia w Australii Kategoria:Polscy astronomowie XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 1985