Powstanie Komendę nad oddziałami pospolitego ruszenia powierzono pułkownikowi Piotrowi Strzyżewskiemu. Ten 18 czerwca próbował zdobyć Zaleszczyki, jednak szturm się nie powiódł, dlatego 1 lipca stoczył z oddziałami austriackimi zwycięską potyczkę pod Jeziorną, a dwa dni później pod Zagroblą w rejonie Lwowa. Ostatecznie ostatnie walki na ziemi lwowskiej zakończyły się starciem pod Chmielówką w dniach 16-18 lipca. Natomiast Franciszek Ksawery Krasicki już w czerwcu zdobył Sanok, po czym wycofał się z niego po krótkiej obronie zamku.
Tymczasem na lewym brzegu rzeki książę Józef Poniatowski 5 lipca rozpoczął z okolicy Radomia ofensywę w kierunku Krakowa, do którego dotarł po dziesięciu dniach po kilku potyczkach. Sytuację skomplikowało wkroczenie do zaboru austriackiego oddziałów rosyjskich dowodzonych przez Dmitrija Golicyna, które oficjalne twierdziły, że przyszli pomóc Wojsku Polskiemu przeciwko Austrii, a w rzeczywistości chciały ograniczyć polskie postępy. Jednakże, będąc de iure sprzymierzeni z Napoleonem, wojsko carskie nie mogło walczyć z Poniatowskim o Kraków, przez co ten wkroczył triumfalnie na Wawel. Krótko potem doszło do podpisania rozejmu austriacko-polsko-rosyjskiego.