Święty Franciszek z Asyżu i cztery cuda pośmiertne () – ikona przypisywana Giuncie Pisanie z 1260–1270 roku, znajdująca się w kolekcji Pinakoteki Watykańskiej.
Historia i opis Franciszek z Asyżu został kanonizowany przez papieża Grzegorza IX w 1228 roku, dwa lata po śmierci. Pierwsze przedstawienie jego osoby w sztuce sakralnej pochodzi już z 1228–1229 roku, to fresk Maestro di San Gregorio w opactwie benedyktyńskim w Subiaco. Zanim powstał olbrzymi cykl fresków Giotta w Asyżu (lata 1290–1295), wizerunek Biedaczyny rozpowszechnił się dzięki malarstwu ikonowemu.
„Święty Franciszek z Asyżu i cztery cuda pośmiertne” z Pinakoteki Watykańskiej, przypisywany Giuncie Pizańczykowi, powstał w latach 1260–1270. Został poprzedzony podobną w tematyce ikoną „Świętego Franciszka i czterema cudami pośmiertnymi” z 1250–1260 autorstwa Mistrza del Tesoro, znajdującą się w kolekcji skarbca Bazyliki św. Franciszka w Asyżu. Wybór tematyki i formy w obu przypadkach jest tożsamy. Ikona watykańska, mająca formę prostokątną, podzielona została pionowo na trzy pasy, rozdzielone między sobą ciemnymi dekoracyjnymi wstęgami. W panelu centralnym malarz przedstawił postać Franciszka ubranego w bury habit franciszkański, przepasany białym sznurem.