Linia średnicowa znacznie ułatwiła transport kolejowy w Warszawie, jednak pociągi prowadzone trakcją parową bardzo zadymiały tunel, przyległe dzielnice i Dworzec Główny. Ograniczało to przepustowość – przez tunel mogły przejeżdżać maksymalnie dwa pociągi na godzinę. Postanowiono więc zrealizować dalszą część modernizacji WWK i zelektryfikować nie tylko linię średnicową, ale też odcinki podmiejskie: do Mińska Mazowieckiego (linia nr 2), Ożarowa (linia nr 3) i Żyrardowa (linia nr 1). W tym celu 2 sierpnia 1933 roku w Londynie PKP podpisały z brytyjskimi przedsiębiorstwami English Electric i Metropolitan-Vickers umowę na elektryfikację linii średnicowej i tras podmiejskich, budowę lokomotyw do obsługi zelektryfikowanych odcinków Warszawskiego Węzła Kolejowego oraz dostawę osprzętu elektrycznego dla dalszych pojazdów (lokomotyw serii EL.200 i trójwagonowych EZT E91000 i E92000).
Produkcja thumb|Rozładunek EL.102 w gdyńskim porcie Pierwsze dwa egzemplarze zostały wyprodukowane w 1934 roku w zakładach Metropolitan-Vickers w Manchesterze. Do portu w Gdyni przybyły w 1936 roku na statku „Lublin”. Po wstępnym montażu pudeł na wózkach zostały przeprowadzone parowozem do stolicy. Importowane lokomotywy otrzymały oznaczenia PKP EL.101 i EL.102.