Do kabin sterowniczych prowadziły cztery pary drzwi – po dwie na każdy bok lokomotywy. Drzwi z opuszczanym oknem miały ramę drewnianą obitą blachą stalową. W ścianach czołowych znajdowały się okna nieotwieralne: po stronie pomocnika maszynisty zamontowano szybę pojedynczą, a po stronie stanowiska maszynisty – podgrzewaną elektrycznie szybę podwójną. Widoczność podczas opadów atmosferycznych poprawiały wycieraczki: po stronie maszynisty napędzana pneumatycznie, pomocnika – ręcznie. Od zewnątrz, na każdym krańcu, zamontowano po trzy reflektory, a przy górnym znajdowała się syrena pneumatyczna.
Przy kabinie 1, pośrodku ściany czołowej zamontowano składaną drabinę, pozwalającą dostać się na dach lokomotywy. Rozłożenie jej powodowało automatyczne złożenie pantografów. Zapobiegało to przypadkowemu porażeniu prądem. Dach wykonany z profili stalowych przykryty został blachą o grubości 2,4 mm. Część blach była przynitowana, zaś te nad przedziałami elektrycznymi i maszynowymi – przykręcane śrubami.
Ostoję stanowiła siatka podłużnic, poprzecznic i belek skrętowych wykonanych z profili stalowych. Podłoga była przynitowana do ostoi, usztywniając konstrukcję.